துல்கர் சல்மான் எப்போதும் வித்தியாசமான கதைகளைத் தேர்வு செய்வதில் தனித்தன்மை காட்டுபவர். சில நேரங்களில் தோல்விகள் இருந்தாலும் அடுத்த படத்திலேயே அதனை சரிசெய்யும் வகையில் புதுமையான கதைகளைத் தேர்வு செய்து வருகிறார். ‘கண்ணும் கண்ணும் கொள்ளையடித்தால்’ படத்தால் அவருக்கு தமிழில் கிடைத்த தனி இடத்தை தொடர்ந்து வலுப்படுத்தும் முயற்சியாக வந்துள்ளதே ‘காந்தா’.
படம் ஆரம்பிக்கும்போதே ஒரு கொலை நிகழ்வுடன் கதைக்கான மர்மம் கட்டமைக்கப்படுகிறது. பின்னர், மாடர்ன் ஸ்டுடியோஸ் உரிமையாளர் மார்ட்டின் (ரவீந்திர விஜய்), முன்னணி இயக்குநரான அய்யாவை (சமுத்திரக்கனி), பாதியில் நிறுத்தப்பட்ட படத்தை மீண்டும் எடுக்க சம்மதிக்க வைக்கிறார். இந்த படம் இடைநிறுத்தப்பட காரணம், அக்காலத்தின் பெரிய நட்சத்திரமான டி.கே. மகாதேவன் (துல்கர் சல்மான்) மற்றும் அய்யா இடையிலான ஈகோ மோதல்.
மீண்டும் படப்பிடிப்பு தொடங்கும்போது, மகாதேவன் தனது விருப்பப்படி காட்சிகளை மாற்ற முயல்கிறார். படத்துக்கு ‘காந்தா’ என்று பெயர் வைக்கும் நிலைக்கும் வருகிறார். பர்மா அகதி பெண்ணான குமாரியை (பாக்யஸ்ரீ போர்ஸ்) தன் மகள் போல வளர்த்த அய்யா, அவரையே நாயகியாக அறிமுகப்படுத்துகிறார். அய்யாவை மகாதேவனுடன் சமரசப்படுத்த முயறும் குமாரி, பிறகு மகாதேவனையே காதலிக்கத் தொடங்குகிறார். இருவருக்கும் இடையிலான முரண்பாடு என்ன? படம் முழுமையாக முடிந்ததா? என்பதே படத்தின் மையக் கதை.
1950களின் தமிழ் சினிமா உலகத்தைக் கண்முன்னே கொண்டு வரும் விதத்தில் ‘காந்தா’ அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. பழைய சென்னை, பழம்பெரும் ஸ்டூடியோஸ், அக்கால சினிமாவின் பணிச்சூழல்—all very convincingly recreated. பெரும்பாலும் ஸ்டூடியோவுக்குள் எடுத்தாலும் செட்டிங்ஸின் மகத்துவம் குறையவில்லை.
படம் மெதுவாக தொடங்கினாலும் சில நிமிடங்களில் கதையின் ஓட்டம் கவர ஆரம்பிக்கிறது. துல்கர் – சமுத்திரக்கனி இடையிலான ஈகோ மோதல்கள், பாக்யஸ்ரீவுடன் உள்ள காதல் நிலையங்கள், லீனியர் – நான் லீனியர் கலந்த ப்ளாஷ்பேக்குகள் ஆகியவை இடைவேளைக்குள் நம்மை பிணைத்துக் கொண்டே செல்கின்றன.
டி.கே. மகாதேவனாக துல்கரின் நடிப்பு மிக நேர்த்தியானது. ஆசிரியரிடம் ஈகோ காட்டும் தருணங்களில் இருந்து காதலில் உருகும் நொடிகள் வரை அசத்துகிறார். அவருக்கு இணையாக சமுத்திரக்கனியும் சிறப்பாக தன் கதாபாத்திரத்தை தாங்கியிருக்கிறார். பாக்யஸ்ரீ போர்ஸ் இந்த படத்தின் மூலம் அதிக கவனம் பெற வாய்ப்பு உள்ளது.
ஆனால், இடைவேளைக்குப் பிறகு கதை தடம் புரள ஆரம்பிக்கிறது. ராணா நுழையும் தருணத்திலிருந்து படம் சரிந்து விடுகிறது. முக்கியக் கதாபாத்திரம் ஒன்றின் மரணம் 이후, படம் திடீரென விசாரணைத் திரில்லராக மாறுவது கதையின் ஓட்டத்தை மங்கச் செய்கிறது. 1954 ‘அந்த நாள்’ பாணியில் விசாரணை காட்சிகளை அமைத்திருந்தாலும், அவை தேவையான தாக்கத்தைக் கொடுக்கவில்லை. ராணாவின் ஓவர் ஆக்டிங்கும் காட்சிகளை மேலும் பாதிக்கிறது.
ஜேக்ஸ் பிஜாயின் பின்னணி இசை ஓகே என்றாலும் பீரியட் படத்துக்குத் தேவையான ஆழம் குறைவு. ஜானு சந்தரின் ‘பேச மொளியே’ பாடல் மட்டும் செவிவழி இனிமை தருகிறது. கலை இயக்கம், குறிப்பாக ராமலிங்கம் கொடுத்த சொலிட் செட்டிங்ஸ் படத்தின் பெரும் பலமாக திகழ்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் டானி சான்செஸ் லோபஸ் சிறப்பான ஃப்ரேமிங்குடன் படத்தை உயர்த்தியுள்ளார்.
எனினும், இரண்டாம் பாதியின் குழப்பமான திரைக்கதை, லாஜிக்கற்ற திருப்பங்கள், உணர்ச்சி பரிமாற்றத்திற்கு இடமில்லாத எழுதுதல்—all of these weaken the overall film. துல்கர் – சமுத்திரக்கனி போன்ற வலுவான கேரக்டர்கள் இருக்கும்போது, இறுதியில் அவர்கள் இருவரும் ஒரு அறைக்குள் உட்கார்ந்து ராணாவிடம் மனமுருகி பேசுவது இயல்பாகத் தோன்றவில்லை.
முதல் பாதியில் இருந்த அந்த சுவாரஸ்யம் தொடர்ந்து இருந்திருந்தால், ‘காந்தா’ சர்வதேச தரத்துக்கு ஏறும் படமாக திகழ்ந்திருக்கும். ஆனால் இரண்டாம் பாதியின் சீரற்ற திட்டமிடல் காரணமாக, படம் இறுதியில் சாதாரண தரத்தில் முடிகிறது.
