‘பைசன் காளமாடன்’: மாரி செல்வராஜின் இன்னொரு தீவிரமான முயற்சி
‘பரியேறும் பெருமாள்’ முதல் ‘வாழை’ வரை சமூக விழிப்புணர்வை பொதுமக்களுக்கு எளிதாக புரிய வைக்கும் விதத்தில் காட்சிப்படுத்தி வந்த மாரி செல்வராஜ், இந்த முறை தூத்துக்குடி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த கபடி வீரர் மணத்தி கணேசனின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு ‘பைசன் காளமாடன்’ என்ற படத்தை இயக்கியுள்ளார்.
சாதி மோதல்களால் எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடிக்கக்கூடிய “வனத்தி” என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த கிட்டான் (துருவ் விக்ரம்), சிறுவயதிலிருந்தே கபடியில் சிறந்து விளைய வேண்டும் என கனவு காண்கிறான். ஆனால், முன்பு கபடியில் ஈடுபட்ட பலர் வன்முறையில் சிக்கி விட்டதால், மகனும் அதே பாதையில் செல்லக்கூடாது என்று அஞ்சுகிறார் தந்தை வேலுசாமி (பசுபதி). கிட்டானின் ஆசையை ஊக்கப்படுத்துபவர் அவரது பி.டி ஆசிரியர் (அருவி மதன்). இதே சமயத்தில், கிராமத்தில் இரண்டு சமூக தலைவர்கள் — பாண்டியராஜன் (அமீர்) மற்றும் கந்தசாமி (லால்) — இடையிலான பகை முழு ஊரையும் பாதிக்கிறது. இந்த சமூகப் பகை கிட்டானின் வாழ்க்கையை எவ்வாறு மாற்றுகிறது? அவன் கனவை அடைய எத்தனை தடைகளை தாண்டுகிறான்? என்பதையே உணர்ச்சி மிக்க முறையில் சொல்லுகிறது இந்த திரைப்படம்.
பயோபிக் படங்களில் முடிவு எப்படி இருக்கும் என்பதை பார்வையாளர்கள் முன்னதாகவே அறிந்திருப்பார்கள். இருந்தாலும் அவர்களை திருப்தியுடன் திரையரங்கில் இருந்து வெளியே அனுப்பும் படங்களே வெற்றி பெறுகின்றன. அந்த அடிப்படையில், மாரி செல்வராஜ் மீண்டும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். இவர், ஒரு வாழ்க்கை வரலாற்றுப் படமாக மட்டும் அல்லாமல், 1990களில் தென் தமிழகத்தில் நடந்த நிஜச் சம்பவங்களை நுணுக்கமாகவும் நேர்மையாகவும் இணைத்து கையாள்ந்துள்ளார்.
ஜப்பானில் நடைபெறும் ஆசிய விளையாட்டில் பங்கேற்கும் துருவ் விக்ரமின் நினைவுகளில் இருந்து கதை வெளிப்படத் தொடங்குகிறது. பள்ளி காலத்தில் பி.டி ஆசிரியரின் ஊக்கத்தால் கபடிக்குள் நுழையும் கிட்டான், குடும்ப பின்னணி, சாதி அரசியல், லட்சியம் ஆகிய அனைத்தும் நெகிழ வைக்கும் வகையில் இணைந்துள்ளன. திரைக்கதை எங்கும் சிதறாது, பார்வையாளரை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொள்கிறது.
ஒரு சிறிய நிகழ்வு — பேருந்தில் ஒரு ஆடு எதிர்கட்சியின் காலில் சிறுநீர் கழித்த சம்பவம் — எவ்வாறு சில நிமிடங்களில் வன்முறையாக மாறுகிறது என்பதை இயக்குநர் துல்லியமாக காட்சிப்படுத்தியுள்ளார்.
இந்தப் படமே தான் தனது உண்மையான தொடக்கப் படம் என்று துருவ் விக்ரம் சொன்னது ஏன் என்கிற காரணம், படம் பார்த்தவுடன் தெளிவாகிறது. இதற்கு முன் நடித்த படங்களில் அவர் முழுமையாக வெளிப்படாத நடிப்பு திறமை, இங்கு வெளிப்பட்டிருக்கிறது. கோபம், துயரம், உற்சாகம், உடல் உழைப்பு — அனைத்திலும் துருவ் சிறந்துள்ளார்.
பசுபதி தந்தையாக அசத்துகிறார். குறிப்பாக க்ளைமாக்ஸுக்கு முன் போலீஸிடம் மகனுக்காக அவர் கெஞ்சும் காட்சி, கல் இதயத்தையும் نرمாக்கும். அமீர், லால், ரஜிஷா விஜயன், அருவி மதன் ஆகியோர் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களில் முழு நீளத்தையும் நியாயப்படுத்தியுள்ளனர்.
அனுபமா பரமேஸ்வரனின் கதாபாத்திரம் மட்டும் சிறிது விலகி இருப்பதாக தோன்றுகிறது; ஆனால் அவர் தன் பாத்திரத்திற்கு ஏற்றபடி நடித்துள்ளார்.
நிவாஸ் கே. பிரசன்னாவின் பின்னணி இசை, எழிலரசுவின் ஒளிப்பதிவு ஆகியவை படத்திற்கு பெரிய பலம் சேர்க்கின்றன. கபடி காட்சிகளின் எடிட்டிங் சிறப்பாக உள்ளது. பாடல்கள், சில இடங்களில் வேகத்தைக் குறைத்தாலும், மான்டேஜாக அழகாக பொருந்தியுள்ளன.
எனினும், சில காட்சிகள் நம்பிக்கையளிக்காதவையாக உள்ளன — க்ளைமாக்ஸில் போலீஸ்காரர்கள் திடீரென நல்லவர்களாக மாறுவது, இந்திய அணியில் நாயகன் தேர்வானதை ஒரு போலீஸ்காரர் சொல்வது போன்றவை சிறிது தளர்வாக உணர்த்துகின்றன.
மொத்தத்தில், வன்முறை நிறைந்த மண்ணிலிருந்து தன் கனவை அடையும் ஒருவரின் பயணத்தை நேர்த்தியாகவும் வலிமையாகவும் சொல்லியுள்ள மாரி செல்வராஜ், மீண்டும் ஒரு தாக்கம் நிறைந்த படைப்பை வழங்கியுள்ளார். செயற்கை நுண்ணறிவும் தொழில்நுட்பமும் வேகமாக வளர்ந்தாலும், சாதி, ஒடுக்குமுறை, ஆணவம் இன்னும் நிலவுகிறது. அந்த சூழலில் ‘பைசன் காளமாடன்’ போன்ற படங்கள் மிகவும் அவசியமானவை.
