மங்கிப் போகும் ஐநா அமைப்பு – இந்தியா கட்டமைக்கும் புதிய உலக ஆதரவு வட்டம் | சிறப்பு அலசல்
ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தாக்கம் நாளுக்கு நாள் குறைந்து வரும் சூழலில், அமெரிக்கா புதிய உலக அரசியல் ஒழுங்கின் மையமாக தன்னை நிறுவ முயற்சி செய்து வருகிறது. அதே நேரத்தில், வேகமாக மாற்றமடைந்து வரும் புவிசார் அரசியலில் இந்தியா தான் எதிர்கால உலகத் திசையை நிர்ணயிக்கும் சக்தியாக உயர்ந்து வருவதாக பலரும் மதிப்பிடுகின்றனர்.
1945ஆம் ஆண்டு, இரண்டாம் உலகப் போரின் கொடூர விளைவுகள் ஐரோப்பாவையும் ஆசியாவையும் சிதைத்திருந்த காலகட்டத்தில், இனி உலகம் மீண்டும் போர்களின் பாதைக்கு செல்லக் கூடாது என்ற ஒரே நோக்குடன் அமெரிக்க அதிபர் பிராங்க்ளின் ரூஸ்வெல்ட்டின் முயற்சியில் ஐக்கிய நாடுகள் சபை உருவாக்கப்பட்டது.
உலக அமைதி, சர்வதேச ஒத்துழைப்பு, நாடுகளுக்கிடையிலான நம்பிக்கை ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்ட இந்த அமைப்பு, தொடங்கி சுமார் 80 ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில், அதன் கொள்கைகள் இன்று நடைமுறையில் பல இடங்களில் புறக்கணிக்கப்படும் நிலையில் உள்ளன. சாசனங்களில் மட்டுமே அதன் உயரிய நோக்கங்கள் நிலைத்திருக்கின்றன என்ற விமர்சனம் உலகளவில் வலுப்பெற்று வருகிறது.
இந்த ஏமாற்றமும் அதிருப்தியும் அதிகரித்து வரும் சூழலில், சமீபத்தில் அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் ட்ரம்ப், 66 சர்வதேச அமைப்புகளிலிருந்து அமெரிக்கா விலகிக் கொள்ளும் வகையில் நிர்வாக உத்தரவுக்கு கையெழுத்திட்டார். இது பல்தரப்பு அமைப்புகளின் எதிர்காலம் குறித்த கேள்விகளை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது.
முன்னதாகவே மன்றோ கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு தனது வெளியுறவுக் கொள்கையை மாற்றியமைத்த ட்ரம்ப் நிர்வாகம், மேற்கு அரைக்கோள நாடுகளில் பொருளாதாரம், ராணுவம் மற்றும் நிறுவன ஆதிக்கம் ஆகிய மூன்றிலும் அமெரிக்காவின் செல்வாக்கை உறுதிப்படுத்த முயன்று வருகிறது.
அதே போல், ரஷ்யா மற்றும் சீனாவும் தங்களுக்கென தனித்தனியான அதிகார வட்டங்களை உருவாக்கும் பணியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு வருகின்றன. கிழக்கு ஐரோப்பா, காகசஸ் பகுதி மற்றும் மத்திய ஆசியாவின் சில நாடுகளை ரஷ்யா தனது பாரம்பரிய செல்வாக்கு பகுதிகளாகக் கருதுகிறது. அதே சமயம், தைவான், மத்திய ஆசியா மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கிய ஒரு பரந்த அதிகார மண்டலத்தை சீனா கட்டமைத்து வருகிறது.
பனிப்போருக்குப் பிறகு உருவான சர்வதேச ஒழுங்கை மேற்கத்திய நாடுகளின் கட்டாயத் திணிப்பாகவே ரஷ்யா நீண்ட காலமாகப் பார்க்கிறது. பலதரப்பு ஒப்புமை என்ற கருத்தை மாஸ்கோ கைவிட்டு, பிராந்திய அதிகாரமே முக்கியம் என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்துள்ளது. உக்ரைன் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட போர், ஐநா தீர்மானங்களைவிட புவியியல், வரலாறு மற்றும் ராணுவ வலிமையே முக்கியம் என்ற அதன் அணுகுமுறையின் வெளிப்பாடாக பார்க்கப்படுகிறது.
மற்றொரு புறம், தென் சீனக் கடல் முதல் உலக விநியோகச் சங்கிலிகள் வரை, தன் செல்வாக்கு எல்லைகளை “சிவப்பு கோடுகளாக” வரையறுத்து, புதிய விதிகளை உருவாக்கும் முயற்சியில் சீனா ஈடுபட்டு வருகிறது.
இந்த அதிகார மோதல்களுக்கிடையே, ஒருகாலத்தில் அணிசேரா இயக்கத்திற்கு தலைமையேற்ற இந்தியா, தற்போது தன்னுடைய தனித்துவமான செல்வாக்கு மண்டலத்தை உருவாக்கும் முக்கியமான கட்டத்தில் உள்ளது. அணு ஆயுத சக்தியாக மட்டுமல்லாமல், உலகின் மூன்றாவது பெரிய பொருளாதார சக்தியாக உருவாகும் பாதையிலும், முன்னணி தொழில்நுட்ப மையமாகவும், இந்தோ-பசிபிக் பிராந்தியத்தின் முக்கிய நாடாகவும் இந்தியா வளர்ந்து வருகிறது.
உலகின் நெறிப்பண்பு மனச்சாட்சியாக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுள்ள இந்தியா, “விஸ்வ குரு” என்ற அடையாளத்தை உலக அரங்கில் மெதுவாக ஆனால் உறுதியாகப் பதியச் செய்து வருகிறது. அமெரிக்கா, ரஷ்யா, சீனா, ஐரோப்பிய ஒன்றியம், சவூதி உள்ளிட்ட வளைகுடா நாடுகள், ஆப்பிரிக்க நாடுகள், இஸ்ரேல் என உலகின் பெரும்பாலான சக்திகளுடனும் சமநிலையான நல்லுறவை இந்தியா பேணி வருகிறது.
ஐக்கிய நாடுகள் சபையை முற்றிலும் நிராகரிக்காத இந்தியா, அதன் விதிமுறைகளை மதிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், புதிய உலக ஒழுங்கிற்கான விதிகளையும் உருவாக்கும் நாடாக மாறியுள்ளது. அணிசேரா நிலைப்பாட்டைத் தொடர்ந்தபோதும், பிரச்சினை அடிப்படையிலான கூட்டணிகளை குவாட், பிரிக்ஸ் போன்ற அமைப்புகளின் மூலம் இந்தியா முன்னெடுத்து வருகிறது.
ரஷ்யாவை விமர்சிக்காமல் தவிர்ப்பதும் இல்லை, சீனாவிடம் தேவையற்ற சமரசமும் இல்லை, அதே நேரத்தில் மேற்கத்திய நாடுகளின் இரட்டை நிலைப்பாடுகளைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் துணிச்சலையும் இந்தியா வெளிப்படுத்துகிறது.
சார்க் அமைப்பு செயலிழந்த நிலையில் உள்ளது; பிரிக்ஸ் அமைப்பின் எதிர்காலமும் தெளிவற்றதாகி வருகிறது. இந்தச் சூழலில், உலக தெற்கு நாடுகளுக்கு வழிகாட்டும் தலைமை சக்தியாக இந்தியா தன்னை நிறுவியுள்ளது.
தெற்காசியா மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியா பகுதிகள் இந்தியாவின் இயல்பான செல்வாக்கு வட்டமாக மாறி வருவதாக பல புவிசார் அரசியல் ஆய்வாளர்கள் கருத்து தெரிவித்து வருகின்றனர்.
